Wordt het voor de bewoners van Güllen een feest van herkenning als een oude stadsgenote plots weer opduikt of heeft zij een wrede verrassing voor hen in petto?
Friedrich Dürrenmatt situeerde “Het bezoek van de oude dame” in het Zwitserse stadje Güllen, halverwege de vorige eeuw. Het stadje is door de economische crisis in verval geraakt en er gloort hoop als een oud-plaatsgenote zich aandient. Na een veertigtal jaren bezoekt Claire Zachanassian Güllen, het stadje van haar jeugd. Ze heeft destijds in erbarmelijke toestand, zwanger, zonder echtgenoot, de stad verlaten. Güllen wacht met smart op Clara die inmiddels roem, fortuin en een groot aantal (ex-) echtgenoten vergaard heeft en bekend staat om haar gulle giften. Zij zal de stad en haar burgers weer welvaart kunnen bezorgen. Ze wil dit slechts doen onder één voorwaarde, namelijk dat haar gerechtigheid gedaan wordt en haar vroegere jeugdliefde Alfred Jill wordt gedood.
Alles heeft zijn prijs voor Claire, zij gaat over lijken.
Gaan de bewoners voor het geld of hebben zij besef van normen en waarden.
Regie: Joke Kok
Spel: Jaap Liewes, Hanneke van Vonno, Rita Willemsen, Jack van Liesdonk, Willem Kool, Jannie Nijland, Berna van Campen, Inge Flamma, Gonnie Ente, Bennie Spiekker, Thijs Bos, Sander Ambrosius Janine Verhoef, Leo Milius, Marchel Chevalking, Sanne van Groningen, Ton Coppus, Eric hagelstein, Hans Noij, Kees Otten, Gerco Honders, Rob van Doorn, Annelies van Rijssen, Tineke Venhorst, Annie Hartgers, Sacha Groot, Truus van Eekhout, Diny Harmsen, Inge Coppus, Ben van Gessel, Guusje Gerritsen, Floor Vreuls, Rik van Liesdonk, Ruud Hisink, Marjan Tannemaat, Bertie Vaags e.a.
speeldata:
6, 7, 13, 14 juni voor Villa Ruimzicht, Doetinchem
De Gelderse Post 17 juni 2003
Inge Volker
Ruimzicht decor voor spel Klein Theater Doetinchem
DOETINCHEM - Voor een uitverkocht huis speelde Klein Theater Doetinchem afgelopen zaterdag voor de laatste maal “Het bezoek van de oude dame” van de Zwitserse schrijver Friedrich Dürrenmatt. Het was de laatste van een viertal jubileumvoorstellingen, die op locatie werden gespeeld. Villa Ruimzicht vormde het decor voor het stuk uit de jaren vijftig, dat zich afspeelt in een kleine Zwitserse stad.
Het stuk opent met een klaagzang van de bewoners van het verarmde stadje Güllen. Zijn zij bij elkaar om de komst van een zeer rijke oud-inwoonster voor te bereiden en bouwen ondertussen de nodige luchtkastelen. Als de dame arriveert, blijkt zij een door het leven getekende, cynische oude vrouw, die de regie over haar leven en haar geld stevig in handen heeft. Zij is bereid de stad financieel te helpen, maar tegen een hoge prijs. In ruil voor financiële steun vraagt zij om de dood van haar jeugdliefde die haar, toen zij zwanger was, in de steek liet.
Zij eist op deze manier gerechtigheid en uiteindelijk krijgt ze haar zin. De stadsbewoners zwichten voor het grote geld en proberen, naar mate het stuk vordert, hun keus voor meer welvaart ten koste van een mensenleven te rechtvaardigen.
Al met al geen eenvoudige kost, hoewel Dürrenmatt de dialogen met de nodige cynische humor lardeert. Villa Ruimzicht vormde een fraai en passend decor en door regisseuse Joke Kok werd van deze locatie goed gebruik gemaakt. Ruimzicht figureerde als station, hotel, winkel en straat en het was allemaal zeer geloofwaardig en een feest om naar te kijken. De spelers bewogen zich goed in deze toch vrij onbegrensde ruimte en een uitstapje met de auto werd ook echt een uitstapje.
Het decor vormde meteen ook de grootste charme van het stuk. Er werd in vlot tempo geacteerd en er was voor de toeschouwers veel te zien. In een aantal wat intiemere scènes speelde het spel zich vlak voor de tribune af, hetgeen bijdroeg tot de sfeer.
Het moment dat de ‘veroordeelde’ zich realiseert dat hij zijn lot niet ontlopen kan en door zijn stadgenoten geofferd gaat worden, bleef iets te oppervlakkig, hoewel de oude dame door Hanneke van Vonno bij vlagen zeer overtuigend neergezet werd en ook Leo Milius groeide in zijn rol als burgemeester. De twee blinde eunuchen wisten met hun optreden de harten van het publiek te stelen, evenals de tennissende dochter.
Fraaie vondsten van de regisseuse en ook de muziek paste uitstekend bij de af en toe surrealistische scènes.
Al met al was het een goed verzorgde voorstelling in een fantastische ambiance, waarvan het publiek zichtbaar en hoorbaar genoot.
